19. Ritueel

19. Ritueel

We zijn alweer een maand verder en Luuk is inmiddels alweer 4,5 maand oud. Cliché maar waar, de tijd vliegt!Als je in verwachting bent van een kindje dan weet je ergens wel dat het een enorme verandering gaat zijn in je leven, maar eigenlijk denk je daar verder niet over na. Je kan het je simpelweg niet voorstellen. Ik nu wel, en een verandering van ons leven is het zeker. Even een dagje weg gaat niet meer zo makkelijk als voorheen. Natuurlijk zijn er baby’s waarmee dat wel makkelijk kan, maar met Luuk is dat wat lastiger.

Na een paar maanden zijn we er wel achter dat Luuk snel geprikkeld raakt. Ik wil niet zeggen dat hij overprikkeld raakt, maar hij wil alles zien. Echt alles. Hij zou maar wat graag 360 graden ogen willen hebben, dat hij alles om zich heen in één keer kan zien. Als we dus met hem op stap gaan moeten we er echt rekening mee houden dat hij niet of nauwelijks zal gaan slapen. Je zou denken, in de kinderwagen valt hij wel in slaap, of in de auto. Maar nee, Luuk wil alles zien. Ook al hangen we een iets voor de kap van de kinderwagen, dan nog blijven zijn ogen open. Hij is dan echt wel moe, want hij ligt te jengelen. Maar ja, we zijn er dan ook al wel achter dat hij eigenwijs is.

We dachten ook dat Luuk in de auto altijd wel sliep, we hoorden hem immers vrijwel niet. Ik kocht een spiegel, omdat ik toch wel benieuwd was naar wat meneer nou uitspookt in de maxi cosi achter in de auto. En inderdaad, de helft van de tijd heeft hij gewoon zijn eigen open en kijkt hij naar wat hij maar kan zien.

Slapen is sowieso echt een ding voor baby’s. Ik dacht daar nooit zo over na, maar slapen blijkt echt een vaardigheid te zijn. Hier zijn we ook wel achter gekomen. Toen ik nog zwanger was van Luuk, was ik al op zoek naar een mooi slaapliedje. Deze zong ik dan ook al tijdens mijn zwangerschap, Luuk zou deze dan misschien herkennen als hij geboren was. We wilden dan ook een ritueel houden voor het naar slapen gaan, maar omdat Luuk vaak al in onze armen in slaap was gevallen vonden we het niet meer nodig om ook nog een liedje te zingen. En verdwenen was ons ritueel.
Op een gegeven moment viel Luuk ook het makkelijkst in onze armen in slaap, als we met hem door zijn slaapkamer liepen en hem in onze armen in slaap wiegden. Dit ging een hele tijd goed tot dat hij door zijn ontwikkeling erachter kwam dat zijn wereld groter is. Hij viel altijd in onze armen in slaap en dan werd hij ineens in zijn bedje wakker. Van de ene op de andere dag was dit een groot probleem. Krijsen, krijsen en nog eens krijsen. Het was zo erg dat op een gegeven moment hij zijn bedje maar hoefde te zien en het krijsen al begon.

in bed

Gelukkig duurde het ‘maar’ 1,5 week. Helaas was het wel de week van kerst naar oud en nieuw…. Een erg leuke eerste vakantie hebben we dus niet gehad. We waren op een avond zó radeloos dat ik de huisartsenpost heb gebeld. Luuk was al uren aan het krijsen, niet huilen maar echt krijsen en we kregen hem niet stil. Wat we ook deden. Gelukkig is de combinatie van een ontroostbare en 3 maanden oude baby genoeg reden om langs te komen en dus gingen we naar de huisartsenpost. We waren moe en wisten het niet meer. Erg veel geduld hadden we ook niet meer, dus toen een lieve oude dame in de wachtruimte vroeg: ‘ach gossie, is ie ziek?’ Antwoordde Joren met: ‘Dat weten we niet, het staat niet op zijn voorhoofd hè’….
En altijd zul je zien dat zodra je krijsende baby eindelijk bij meneer de huisarts op de tafel ligt hij gaat lachen. *ZUCHT*. Een geruststelling was het wel dat de huisarts hem helemaal heeft nagekeken en niks lichamelijks vond, en dus gingen we maar weer naar huis. We hadden net één stap buiten het ziekenhuis gezet en Luuk begon weer.

Heel internet hebben we afgestruind en 2 januari heb ik dan ook het consultatiebureau gebeld. Wat moesten we doen om Luuk weer goed te laten slapen? Blijkbaar was het bij Luuk héél simpel. Een ritueel. Eerst de Puckababy aan, dan samen de lampen uit de doen (op de overloop, en in zijn kamer), dan samen de gordijnen dichtdoen, dan een boekje lezen met een klein lichtje aan, dan in bed en een slaapliedje zingen. Overdag slaan we natuurlijk de lampen over, en ook het boekje wordt alleen ’s avonds gelezen.

Het liedje dat wij zingen voordat Luuk gaat slapen is ‘Doe je oogjes maar dicht’ van Kinga Ban. Wij hebben er alleen een kortere versie van gemaakt.

————-
Doe je oogjes maar dicht,
ga nu maar slapen jij bent moe,
doe je oogjes maar toe.
Rust nu maar uit,
slaap nu maar zacht.
Wij weten zeker,
God houdt de wacht.
Doe je oogjes maar dicht,
ga nu maar slapen jij bent moe,
doe je oogjes maar toe.
————

De eerste dagen huilde Luuk nog wel een tijdje bij het inslapen. Elke 5 minuten ging dan één van ons even naar hem toe. Even een aai over zijn hoofd en weer weglopen als hij rustig werd. De eerste dagen moesten we soms wel een half uur of langer heen en weer lopen, maar op een gegeven moment werd het minder. Nu moet ik vaak nog één keer even naar hem toe. Maar dat is alleen om zijn speen weer in te doen, verder slaapt hij al heel makkelijk in. Vaak is hij met 5 minuten al vertrokken.

Mijn tip aan alle ouders is dan ook: houd je aan een ritueel voor het slapen gaan. Het geeft je kindje zoveel houvast, hij weet dan wat er te gebeuren staat en dat er van hem verwacht wordt dat hij gaat slapen. Slapen is echt een vaardigheid.

Liefs,
-K-

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s