15. Hij is er!!

15. Hij is er!!

Vrij aan het begin van mijn zwangerschap werd ons verteld door de gynaecoloog dat ze mij niet tot 40 weken zouden laten doorlopen. Een inleiding, als mijn zwangerschap verder goed zou verlopen, zou gepland gaan worden rond de 39 weken. Dit is wat we onze omgeving ook hebben verteld, dat ons kindje rond de 39 weken zwangerschap geboren zou worden.
Totdat we begin augustus een groei-echo en controle hadden in het ziekenhuis, weer bij de gynaecoloog. Wij vroegen aan haar wanneer de datum eigenlijk vastgesteld zou worden, ik was inmiddels 32 weken zwanger en we waren toch wel benieuwd en toe aan een datum waar we naar toe konden leven. De gynaecoloog vertelde ons dat ze mij toch eerder wilden inleiden dan de eerder genoemde 39 weken, namelijk tussen week 37 en uiterlijk met 38 weken. Jeetje, mijn man en ik hadden hier geen rekening mee gehouden. En ook al is het maar een week eerder dan waar wij vanuit waren gegaan, toch leek het ineens al bijna zover.
Dan krijg je de gekkigheid dat je zelf een datum van opname mag gaan kiezen. Met de gynaecoloog bespraken we dat het 11, 12 of 13 september zou worden. 11 september vond ik geen mooie datum, vanwege de WTC ramp waar toch iedereen aan denkt. Maar ook de 13e vond ik geen mooie datum, ik ben niet bijgelovig maar als je dan toch mag kiezen… De 12e, ja dat vonden we wel een mooie datum waarop we hoopten dat ons mannetje geboren zou gaan worden. Deze datum werd uiteindelijk vastgesteld en een week van tevoren had ik al een inwendig onderzoek om te kijken hoe de zaken er daarbinnen voor stonden. Had ik misschien al wat ontsluiting, was de boel al aan het verweken, of gebeurde er nog helemaal niks?
Omdat ik bij Job tot 41 weken en 3 dagen heb doorgelopen, kon ik me niet voorstellen dat ik nu met 36 weken zwangerschap ook maar iets ontsluiting zou hebben. En gezien de pijn die het inwendige onderzoek deed bleek dit ook niet het geval. (Alle bevallen moeders zullen dit wel herkennen. Hoe meer ontsluiting je hebt, hoe minder pijn het toucheren/inwendig onderzoek doet). Ik zat nog potje dicht en dus werd het plan gemaakt om op 12 september een ballonkatheter in te brengen om op die manier ontsluiting te krijgen en de baarmoedermond te laten verweken.

In de laatste weken moest nog snel de laatste hand gelegd worden aan de babykamer, er moesten nog wat laatste dingen worden opgehangen en het moest nog een beetje aangekleed worden. Precies een week van tevoren was de kamer dan eindelijk af. Een last viel van mijn schouders, maar wat is de kamer mooi geworden.

De datum kwam dichterbij en in de weken en dagen daaraan vooraf heb ik nog gezellig met vriendinnetjes afgesproken, en het erover gehad dat het toch wel dichtbij kwam, die 39 weken zwangerschap… Stiekem heb ik vanbinnen zo’n pret gehad. Niemand van onze familie en vrienden hadden ook maar enig idee dat ons kindje toch eerder zou komen dan iedereen verwachtte.

Op 12 september gingen we bepakt en bezakt op weg naar het ziekenhuis. We hadden best wat mee, ook om ons zelf te vermaken want het kon maar zo een paar dagen duren werd ons verteld.
Om 8.30 uur moesten we ons melden en werden we naar onze kamer gebracht. Vlak daarna werd ik opgehaald om de ballonkatheter te laten plaatsen. De verpleegkundige gaf aan dat Henk (niet zijn echte naam) snel bij me zou komen om de ballon te plaatsen. Mijn man en ik keken elkaar aan: Henk, dat is een man. Oké.. Nouja, hij zal vast al veel vrouwen hebben gezien van onder dus ik zette me hier maar over heen. Henk kwam binnen en ging de ballon plaatsen, hij gaf aan dat het wel wat makkelijk ging en dus maakte hij nog een echo om te kijken of hij hem goed geplaatst had. Gelukkig was dit zo en konden we terug naar onze kamer. Het wachten ging beginnen. Wachten op het moment dat de ballon er uit komt vallen en ons was verteld dat dit bij veel vrouwen toch zeker wel een dag duurt. Mijn man en ik waren dus blij dat we genoeg mee hadden genomen om ons zelf te vermaken.
Na 3 uur moest ik nodig plassen, ik ging naar de wc maar het lukte me niet om te plassen. Raar vond ik dat, dus ik bleef maar even zitten. Totdat ik ineens iets voelde zakken en ja hoor, de ballon viel er al uit! Jeetje, dat was snel! Ik ging er van uit dat die wel een dag zou blijven zitten. Dus of de ballon was toch verkeerd geplaatst, of het ging toch iets sneller dan we dachten.
Henk kwam de kamer binnen om een inwendig onderzoek te doen, en ja hoor, ik had 2 cm ontsluiting! Wel was de boel nog lang niet verweekt en dus zou er overgestapt worden op tabletten om de baarmoedermond verder te laten rijpen/weker te maken. Na de eerste tablet kreeg ik al vrij snel harde buiken, wat ook duidelijk te zien was op de CTG, maar na ongeveer een uur zakten deze weer weg. In het begin van de avond kreeg ik een tweede tablet, en weer kreeg ik last van harde buiken maar ook dit keer zette dit niet door. Om 00.00 uur zou ik eigenlijk mijn derde tablet krijgen maar de artsen besloten om deze niet te geven. Als ze dan mijn bevalling toch een beetje konden plannen, dan hadden ze liever niet dat ik in de nacht zou gaan bevallen maar gewoon overdag. En dus was het plan dat ik de volgende ochtend om 6.30(!!) uur mijn volgende inwendige onderzoek te krijgen om te zien of de tabletten hun werk hadden gedaan.

’s Avonds keken mijn man en ik nog een film op de laptop en ondertussen baalde ik stiekem toch ook een beetje want ons kindje zou dus toch niet op de 12e geboren gaan worden…
Om ongeveer 22.45 uur gingen we naar bed waarna ik om ongeveer 00.00 uur wakker werd. Het leek wel alsof ik weeën had! Ik heb een tijdje afgewacht, maar ik had toch echt flinke krampen die om de 3-5 minuten al terug komen. Ik maakte mijn man wakker en samen hebben we nog even liggen timen waarna ik al vrij snel op het knopje drukte om een verpleegkundige te laten komen. Ze kwam binnen en ik gaf aan het idee te hebben dat ik weeën had. Ik werd om 00.30 aan de CTG gelegd en eigenlijk werd gelijk duidelijk dat dit inderdaad zo was. Om 1.00 uur waren de weeën ook al een stuk heftiger en moest ik ze echt al wegzuchten. De arts assistent die mijn bevalling zou gaan begeleiden kwam kijken hoeveel ontsluiting ik al had. Ze gaf aan dat ik op de 4-5 cm zat, maar op dat moment kreeg ik weer een wee. Toen die wee weg was zei ze: ‘nee, je zit al wel op 6 cm.’ Jeetje, die zag ik niet aankomen. Ik had echt niet verwacht dat dit zo snel zou gaan! Ik gaf mijn man de opdracht om onze geboortefotograaf op te trommelen, zij had van tevoren aangegeven dat ze met 4 cm ontsluiting wilde komen en ze moest ook nog een uur rijden! Gelukkig had ik haar de hele dag al een beetje op de hoogte gehouden en had zij al een voorgevoel dat ze die nacht onze kant op moest komen.

Ik werd naar de verloskamer gereden en ik gaf aan een ruggenprik te willen. Na de bevalling van Job had ik een tijd lang gezegd nooit meer op de natuurlijke manier te willen bevallen. Uiteindelijk ben ik daarop teruggekomen, maar dan wel met de ‘voorwaarde’ dat ik een ruggenprik zou krijgen. Ik was namelijk heel bang dat ik door angst mijn eigen lichaam en dus de bevalling zou gaan tegenwerken. Echter gaf de arts assistent aan dat er waarschijnlijk geen tijd meer zou zijn voor een ruggenprik, ze verwachtte dat mijn bevalling snel zou gaan en voordat de anesthesist van huis in het ziekenhuis zou zijn was er al teveel tijd verstreken. Ik moest dit heel snel verwerken, ik ben er namelijk mijn hele zwangerschap vanuit gegaan dat ik ruggenprik zou krijgen en dit stond ook duidelijk in mijn bevallingsplan. Maar goed, wat niet kan dat kan niet dus keken we verder naar een ander optie: remifentanil. Een morfine achtig middel dat de scherpe randjes van de pijn wegneemt en wat je jezelf 1x in de 3 minuten kan toedienen door op een knopje te drukken. Ik had hier al wel verhalen over gehoord en informatie over gelezen en ik las en hoorde dat als je dit gebruikt je de bevalling zelf minder goed meemaakt en dingen kan vergeten. Dat was dan weer iets wat ik eigenlijk niet wilde, ik wilde wel alles goed meemaken. Tot de arts aangaf dat als ik dit wilde gebruiken zij er het eerste half uur bij moest zitten en daarna de verpleegkundige nog een half uur. Dat sprak mij dan wel weer aan, ik vond het namelijk een vreselijk eng idee om zonder arts/verpleegkundige de bevalling door te moeten. Dit heeft mij dus over de streep getrokken en het infuus werd geprikt. En wat heb ik er van genoten zeg, heerlijk! Ik heb gewoon geslapen tussen de weeën door. De weeën waren nog steeds wel pijnlijk, maar de pijn die ik voelde was korter dan daarvoor waardoor ik meer tijd had om tussendoor bij te komen.
Wel is zo’n pompje ook weer een beetje eng, het kan er namelijk voor zorgen dat je reflexen het niet of minder goed doen. Dit geldt dus ook voor ademhalen, mijn man en de verpleegkundige moesten mij er tijdens de bevalling volgens mij 3 keer op attenderen dat ik even moest gaan ademhalen. Ik ‘vergat’ dus gewoon af en toe adem te halen, hoe bizar! Gelukkig lig je aan apparatuur en wordt dit nauwkeurig in de gaten gehouden, daarnaast werkt deze pijnmedicatie niet lang en is het ook vrij snel weer uit je lichaam verdwenen.

Inmiddels was de fotograaf ook aangekomen en zat ik ongeveer 1,5 uur later al op 7-8 cm ontsluiting.. Mijn vliezen waren nog niet gebroken omdat ons mannetje nog vrij hoog zat. Ik kon de weeën nog goed aan en dus werd besloten het even zo te laten in de hoop dat hij wat verder zou gaan zakken.
Net op het enige moment dat én de arts én de verpleegkundige de kamer uit waren riep ik dat ik het gevoel had te moeten persen. De fotograaf gaf aan dat zij de gang wel even op zou rennen zodat mijn man bij mij kon blijven. Al snel kwamen ze gelukkig terug en had ik 9 cm ontsluiting. Ze gaf aan dat ze mijn vliezen zou gaan breken en gelijk daarna zei ze dat ik mocht gaan persen.

Persen, het cruciale moment van de bevalling van Job die maar liefst 1 uur en 20 minuten duurde, paniek. Ik raakte in paniek en begon te huilen. De arts, verpleegkundige en mijn man waren heel lief. Ze gaven aan dat het met ons kindje hartstikke goed ging en dat ik nog even door moest zetten. Ik zette een knop en het ging zo ontzettend snel en zo anders dan bij de bevalling van Job. Ik heb nu maar 6 minuten en 4 persweeën gehad en meneer was er al!
Toen hij nog in mijn buik zat hadden we hem de opdracht gegeven om gelijk te gaan huilen zodra hij geboren werd. En dat deed hij, zijn benen waren er nog niet eens uit of hij zette het op een brullen.
Nog een beetje overdonderd door de snelheid van de bevalling en vooral van korte duur van het persen werd onze Luuk op mijn buik gelegd en hij kreeg maar liefst 3 keer een 10 als apgar score!

Na een bevalling van ongeveer 3,5 uur is op 13 september om 03.28 uur onze lieve Luuk Nathan geboren, 49 cm lang en 3240 gram. Wat een liefde!

Een kleine greep uit de foto’s die Daisy Kanon van Studio Liefjes heeft gemaakt tijdens en na mijn bevalling. Ik ben zo blij dat we hiervoor gekozen hebben. De foto’s zijn prachtig en ontzettend waardevol.

Liefs,
-K-

Advertenties

Een gedachte over “15. Hij is er!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s