14. Verloop zwangerschap

14. Verloop zwangerschap

Ik moet nog even een inhaalslag maken. Toen ik begon met het schrijven van mijn blog was het idee om over het heden te kunnen schrijven op het moment dat ik zwanger zou zijn en iedereen dit zou mogen weten. Nou, dat is dus niet helemaal gelukt.Ik bedenk altijd wel een beetje van tevoren waar ik de volgende blog over wil gaan schrijven, maar uiteindelijk komt er nog van alles bij waar ik eerder niet aan heb gedacht of wordt het toch een langer verhaal dan verwacht.
Nu is toch wel het plan om gelijk te lopen voordat ik ga bevallen, zodat ik na de bevalling daarover kan schrijven en over ons kleine hummeltje en alle ervaringen die daarbij komen kijken.

Mijn zwangerschap is goed verlopen/verloopt nog steeds goed. We kregen al in de 7e week een echo om te kijken of alles goed was, wat het geval was. Er werd een plan gemaakt en ik gaf aan het fijn te vinden om elke 2 weken een echo te krijgen zolang ik het kindje nog niet zou voelen bewegen. Dit was gelukkig geen enkel probleem. In een normale situatie kom je in het eerste trimester maar om de 4 weken voor controle, wat een verschrikkelijke lange tussenposes vond ik dat. Dat vond ik bij de zwangerschap van Job al, maar nu helemaal. Dit komt ook omdat je nog geen leven voelt en de controles die je dan krijgt zijn de enige bevestiging/geruststelling dat het goed gaat met het kleine wonder in je buik.
Ook vond ik de tijd wat sneller gaan doordat ik om de 2 weken een echo/controle had, wat was het fijn en bijzonder om ons kleintje elke 2 weken te mogen bekijken en zo de ontwikkeling mee te maken. We hebben dan ook een envelop vol met echofoto’s.

Collage van echofoto's
20170419_echo_06
In de eerste periode bleef ik alleen bij de verloskundige onder controle, dit vonden wij prima. Pas vanaf 20 weken zou ik ook groei-echo’s krijgen en vanaf dat moment zou de zorg gecombineerd worden. Om de 2 weken bij de verloskundige en de andere 2 weken bij de gynaecoloog.

Rond de 16 weken kunnen ze op de echo het geslacht vaak al zien van het kindje, dit wilden wij ook heel graag weten. Bij Job wisten we ook dat hij een jongetje zou zijn en nu leek het ons helemaal fijn om te weten wat het zou worden. Een meisje zou wat makkelijker zijn misschien, dat is moeilijker te vergelijken met Job en je kan je niet afvragen of Job op haar zou lijken bij het ouder worden. Bij een jongetje hebben we de kans wel dat hij misschien erg op Job lijkt of dat we ons afvragen of Job op hem zou lijken. Ergens maakt dit het wat moeilijker misschien, maar aan de andere kant zou het ook wel weer heel mooi en bijzonder zijn. En daarnaast zou het ook praktisch zijn, voor een jongetje hebben we vrijwel alles al in huis. Maar hoe dan ook, een jongen of een meisje, het maakte voor ons echt niet uit!

Op de dag dat ik met 16 weken de echo zou krijgen moest ik ook in het ziekenhuis een glucose onderzoek doen. Omdat je dan 2 uur moet wachten tussen het prikken door was naast mijn man ook een goede vriendin mee die mij gezelschap zou houden. Van ons mocht zij ook bij de echo aanwezig zijn, ze was er immers toch van overtuigd dat het een meisje zou zijn.
De verloskundige had echter wat moeite met het vaststellen van het geslacht, de navelstreng lag tussen de beentjes door dus ze durfde geen sluitend antwoord te geven. Na een paar keer opnieuw te hebben gekeken leek het toch wel heel duidelijk.
Ik moest ook zo lachen om de vriendin die mee was, zij hebben zelf een meisje van nu bijna 1 jaar oud en ze zei: ‘nou, dit zagen wij echt niet hoor bij onze dochter op de echo!’. We bleken dus in verwachting van een jongetje, onze tweede zoon!

Vanaf 24 weken kreeg ik elke 4 weken een groei-echo, ze kijken dan naar de groei, hoeveelheid vruchtwater en naar de doorstroming van de navelstreng. Dit zegt wat over het functioneren van de placenta.
Inmiddels ben ik al 36 weken zwanger en heb ik alle groei-echo’s al gehad. Onze kleine man doet het goed, groeit volgens het gemiddelde en alles eromheen ziet er ook goed uit.
We hebben ook al een rondleiding gehad over de verlos/kraamafdeling. Dit wordt niet standaard gedaan maar wij vonden het heel fijn dat dit wel werd aangeboden. Zo konden we kijken waar we straks terecht komen en waar onze kleine man geboren gaat worden.

Psychisch gaat deze zwangerschap eigenlijk ook heel goed. Ik, en mijn man, zijn heel nuchter en we weten en proberen ons dit steeds te bedenken dat Job in feite een gezond kindje was, alles in zijn aanleg was goed. En stel dat Job in het ziekenhuis was geboren dan hadden ze (zeer waarschijnlijk) al eerder gezien dat het niet goed met hem ging. Een kans op herhaling is er dus eigenlijk ook niet en hier gaan we ook absoluut niet van uit.
De begeleiding van de verloskundige en gynaecoloog hebben we als heel prettig ervaren, hoe meer vragen we voor ze hadden hoe beter. En dat hadden we hoor, elke afspraak hebben we vragen op haar afgevuurd.

Tot nu toe heb ik maar één keer een paniekmoment gehad, dat was vorige week midden in de nacht. Ik werd rond 3.00 uur wakker en moest naar de wc. Vaak als ik dan weer in bed ga liggen voel ik het kindje wel bewegen, helemaal als ik mijn handen op mijn buik leg. Maar nu bleef het rustig in mijn buik, eerst maakte ik me nog niet zo druk maar toch gaat het in je hoofd zitten dat je pas weer wilt gaan slapen zodra je wat beweging hebt gevoeld. Ik heb ongeveer een kwartier flink in mijn buik liggen duwen en prikken. Het kindje heeft al niet veel ruimte meer in mijn buik dus ik was ervan overtuigd dat hij dat wel zou moeten voelen en daar wellicht wakker van zou worden. Maar het bleef rustig in mijn buik en ik raakte in paniek. Ik maakte mijn man wakker en gaf hem de opdracht om de verloskundige te bellen waarna hij dit gelijk deed. We mochten gelijk komen en om 3.45 uur waren we bij het verloskundig centrum. Ik mocht gelijk gaan liggen en meteen had ze het hartje gevonden en klonk het meest geruststellende geluid op aarde door de ruimte. Tranen van ontlading en opluchting kwamen tevoorschijn, maar ik voelde hem nog steeds niet bewegen.
De verloskundige stuurde ons daarom toch ook naar boven (het verloskundig centrum zit onder het ziekenhuis) voor een CTG.
Een vriendin van ons werkt sinds een paar maanden op de verloskunde afdeling en mijn man en ik zeiden nog tegen elkaar: ‘hopelijk werkt zij niet deze nacht, want dan zal ze zich wel rot schrikken’.
Aangekomen op de afdeling kwam ze ons tegemoet, het was haar eerste nachtdienst en ze was zich inderdaad rot geschrokken na het telefoontje dat wij naar boven zouden komen. Ik werd gelijk aan de CTG gelegd en de hartslag was mooi gemiddeld en rond de 140 slagen per minuut. Na een half uur moest ik op verzoek van de gynaecoloog op mijn zij gaan liggen omdat ons mannetje inderdaad diep lag te slapen en ze wilde dat hij wakker zou worden zodat er wat meer variatie zou komen in de hartslag, dat wilde ze ook graag meten. Ik ging op mijn zij liggen en na een paar minuten kwam er beweging.

Die nacht is er ook gelijk maar een groei-echo gemaakt en met 35 weken werd zijn gewicht geschat op ongeveer 2400 gram. Omdat ik ook wat eerder ingeleid wordt, en niet tot 40 weken hoef door te lopen, gaan we ervan uit dat we nu een wat kleiner mannetje krijgen. Job was toch wel een lummeltje met zijn 3950 gram, maarja hij diende zich ook pas aan met 41 weken en 3 dagen. Wat een fijn vooruitzicht dat ik nu niet weer zo lang hoef door te lopen!
Om 6.15 mochten we weer naar huis en konden we nog een paar uurtjes slaap pakken.

Gedurende de zwangerschap hebben we ook begeleiding gehad van een psycholoog die ervaring had in trauma’s als die van ons. Bij haar heb ik in augustus nog een 5-tal EMDR behandelingen gehad om de bevalling van Job een plekje te geven en me voor te bereiden op de komende bevalling. Wat is dat een bijzondere methode en wat is het brein toch bijzonder! Ik kan deze behandeling iedereen aanraden, als je iets te verwerken hebt natuurlijk ;).

Al met 14 weken zwangerschap wenste iemand me succes met de laatste loodjes…. Ja, ik had al een duidelijk zwangerschapsbuikje, maar kom op, ik zag er toch echt nog niet hoogzwanger uit.
Inmiddels heb ik al wel weer een flinke toeter die ook behoorlijk in de weg begint te zitten nu, maar toch geniet ik er ook nog maar even van zo lang het nog duurt.

Afhankelijk van mijn geplande inleiding is dit misschien mijn laatste blog, maar wellicht heb ik voor die tijd nog de mogelijkheid om er één te plaatsen. Zo niet, dan hoop ik jullie over enkele weken te verblijden met het mooie bericht dat onze tweede zoon is geboren!

Liefs,
-K-

 

Advertenties

Een gedachte over “14. Verloop zwangerschap

  1. Weer prachtig geschreven Kitty.
    Ben erg benieuwd naar jullie kleine mannetje geworden.
    Heb nog nooit zo intens met een zwangerschap meegeleefd als die van jullie.
    (Uiteraard op die van mijn eigen 3 kleinzonen na, natuurlijk.😂).
    Wens jullie een goede bevalling toe.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s