13. Zwanger! Of toch niet..?

13. Zwanger! Of toch niet..?

Ik denk dat ik rond de 35 ovulatietesten heb gedaan vanaf het moment dat ik weer menstrueerde. Dit is natuurlijk heel veel, maar ga maar na:Je bent onregelmatig ongesteld, soms zitten er 3 weken tussen, soms 4 of 5 en je weet niet precies wanneer je eisprong zal plaatsvinden. En als je heel graag weer zwanger wilt worden dan test je elke dag, soms wel 2 keer per dag. Dan loopt het aantal natuurlijk snel op.
Dit houdt natuurlijk ook weer in dat je vaak het bed in moet duiken met elkaar om die ene kans in de maand optimaal te proberen benutten, een maand duurt namelijk heel lang als je zwanger wilt worden. Probeer het een aantal maanden achter elkaar dan maar eens leuk te houden. Mijn man heeft zelfs een keer gezegd dat hij toch ook weer geen spermadonor was, dit zette mij dan ook wel weer aan het denken. Het moest ook wel leuk blijven en houdbaar voor ons allebei, maar ik wilde zó graag weer zwanger worden.

8 weken na de bevalling was ik voor het eerst ongesteld geworden, dat was dus begin oktober 2016. Vanaf toen zijn we er ook gelijk weer voor gegaan. De eerste maand werd ik helaas na 2 weken al weer ongesteld, wat een tegenvaller. Het voelde echt als een gemiste kans, maar aan de andere kant probeerde ik ook realistisch te zijn en me ook te beseffen dat mijn hele cyclus nog op gang moest komen en ik niet kon verwachten dat dit binnen een maand geregeld was.
De fertiliteitsarts adviseerde me ook om een temperatuurcurve bij te houden, als je je eisprong hebt gehad dan wordt je lichaamstemperatuur ongeveer 0,5 graden hoger dan hij daarvoor was. Ongeveer 1,5 week per maand, dus rond mijn eisprong, temperatuurde ik elke ochtend voor het opstaan. Het klopte inderdaad, mijn temperatuur steeg na mijn eisprong! Ik besloot om mijn temperatuur dan maar maandelijks bij te gaan houden, zo had ik wat meer zekerheid bovenop een al dan niet positieve ovulatietest.

Helaas was het ook de maand daarna niet raak, op de dag dat ik een negatieve zwangerschapstest in handen hield werd ik ook die dag ongesteld. Tranen met tuiten, er waren immers stellen die gelijk na een eerste poging zwanger waren, hadden wij dat geluk dan niet ook verdiend? Ondertussen waren we ook wel aan het rekenen geslagen. Stel dat ik wel die maand zwanger was geraakt dan was ik weer in augustus uitgerekend. Hadden we dat eigenlijk wel gewild en was het maar niet beter dat dit dus niet het geval zou zijn? De maand augustus is al zo’n rare maand: de geboorte en overlijden van Job, verjaardagen van mijn schoonzusje, mijn broer, een vriend en mijn eigen verjaardag en ook nog de sterfdag van mijn moeder. Een geboorte van een tweede kindje zou de maand absoluut weer wat leuker hebben gemaakt maar toch heb ik ook de gedachte gehad dat een eventuele herhaling van wat er is gebeurd de maand ook nog veel naarder had kunnen maken.
Conclusie: het heeft zo moeten zijn dat ik die maand niet zwanger ben geraakt.

Ondertussen zijn we weer een maand verder, een maand waarin ik mijn eisprong niet goed kon vinden. Ik had een positieve ovulatietest gehad maar mijn temperatuur ging maar niet omhoog. Ik dacht daarom dat die test niet juist was geweest en dus bleef ik nog dagen doortesten. Ik heb nog gebeld naar de afdeling gynaecologie en mijn twijfels uitgesproken, heb ik mijn eisprong nou wel of niet gehad? Ik kreeg een beetje op mijn kop van de arts die mij terugbelde. Ik was de dingen dubbelop aan het doen, én ovulatietesten aan het gebruiken én elke ochtend mijn temperatuur opmeten. Dat was niet verstandig, ik zou mezelf alleen maar gek maken en moest daarmee stoppen. Ze had wel gelijk, ik raakte er alleen maar van in de war en gefrustreerd.
Ik dacht bij mezelf, ik word vanzelf weer ongesteld en dan proberen we het de volgende maand wel weer.

De datum waarop ik weer ongesteld zou moeten worden kwam dichterbij en ik begon me in te beelden dat ik wat pijnlijke borsten had en wat moe was. Ik begon me zwanger te voelen, maar ik kon me niet voorstellen dat dat zo zijn na zo’n gekke maand. De dag dat ik ongesteld moest worden was voorbij en ik wachtte nog 2 dagen. Die dagen ben ik ook ’s ochtends mijn temperatuur weer gaan meten en wat bleek, mijn temperatuur was ongeveer 0,5 graden hoger dan normaal! Ik wist gewoon dat ik zwanger was en mijn man en ik besloten die ochtend een zwangerschapstest te doen, dan wisten we het maar zeker. Vol spanning deed ik een test en wachtten we een paar minuten, ik durfde eigenlijk niet te kijken maar was tegelijkertijd ervan overtuigd dat ik zwanger was. Ik keek en er stond: ‘niet zwanger’. Deze woorden in het schermpje deden me zoveel pijn, ik kon het eigenlijk niet geloven. Mijn man is die dag thuis gaan werken en ik was ontroostbaar. In de middag probeerde ik de knop toch om te zetten en er het positieve dan maar uit te halen. We zouden lekker uit eten gaan die avond en wat heb ik genoten van een overheerlijke biefstuk en een glas wijn!
In de dagen daarop volgend was ik nog steeds niet ongesteld geworden en begon ik toch weer te twijfelen. Was ik misschien toch wel zwanger en had ik de test misschien te vroeg gedaan?

4 dagen later, op 24 januari 2017, moest ik een verstandskies laten trekken bij de tandarts en ik wilde zeker weten dat ik niet zwanger was zodat ik wat zwaardere pijnstillers kon innemen. Mijn man was naar het werk en ik pakte een wat goedkopere test, zo eentje met van die vage streepjes, want ik zou toch niet zwanger zijn.
Ik deed de test en poetste ondertussen mijn tanden. Met een schuin oog keek ik naar de test en ik geloofde mijn ogen niet: een hele duidelijke tweede streep was te zien! Gelijk belde ik mijn man, ik wilde nog een andere test doen waar duidelijk in staat of je wel of niet zwanger bent om het zeker te weten. Ik wilde dit alleen doen met mijn man aan de telefoon zodat we het toch nog een beetje samen zouden ontdekken. Ik kreeg hem niet te pakken en dus appte ik hem dat hij me z.s.m. moest terugbellen. Ik kreeg een berichtje terug dat hij in overleg zat en me met een kwartier zou terugbellen, het langste kwartier van mijn leven!

Ik deed de test maar alvast en legde hem klaar en ik zou er pas op gaan kijken zodra ik mijn man aan de telefoon had. Eindelijk belde hij terug en ik legde hem uit wat er aan de hand was, hij was eveneens heel verbaasd. Ik ging kijken op de test en er stond: zwanger 1-2 weken.
Positieve test1Ik huilde van geluk en bleef maar zeggen dat ik het wist, dat ik het voelde aan mijn lichaam. Na weer wat gekalmeerd te zijn hingen mijn man en ik weer op, ik moest namelijk opschieten, ik had een afspraak bij de fysio staan waar ik met een half uur moest zijn. Mijn fysiotherapeut en ik bespraken altijd heel veel met elkaar en hij wist van onze zwangerschapswens. Waar bij de zwangerschap van Job onze tandarts de eerste was die ik het vertelde was dat nu mijn fysiotherapeut, en daarna alsnog de tandarts waar ik mijn verstandskies moest laten trekken die dag. Hij moest eens weten…..

Notitie: de tandarts vroeg of ik zwanger was i.v.m. pijnstilling, niet dat jullie denken dat ik het hem tot 2x toe uit vrije wil heb verteld 😉

Toen we die paar dagen daarvoor dus lekker uit eten waren geweest was ik dus al wel zwanger. Maar goed dat ik heel erg heb genoten van mijn biefstuk en glas witte wijn, want dat zou ik de komende tijd weer moeten gaan missen…

-K-

Advertenties

Een gedachte over “13. Zwanger! Of toch niet..?

  1. Hoi K.,

    Via via kwam ik bij jouw blog uit en ik ‘volg’ je nu al een poosje. Wat een rollercoaster van emoties heb jij de laatste jaren in gezeten… En wat ontzettend knap dat je met zoveel respect met jezelf en jouw emoties om gaat!

    Heel veel liefde en geluk voor de toekomst!

    Groetjes D.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s