10. Het tweede afscheid

10. Het tweede afscheid

Elke dag was de uitvaartorganisatie wel even langs gekomen om te kijken of de koeling nog goed werkte en hoe het met ons ging. Op 10 augustus, de dag van de begrafenis, spraken zij hun verbazing uit over hoe mooi Job er nog uitzag. Ze zeiden dat ze dit niet vaak meemaakten. Die ochtend waren mijn man en ik vroeg op om ons rustig voor te bereiden op de dag. De dag daarvoor hadden we onze kleren al klaargelegd zodat we daar niet meer over na hoefden te denken.
Zoals elke ochtend als ik wakker werd was het eerste wat ik deed Job een kusje geven en hem goedemorgen zeggen. Dit keer was het de laatste keer dat ik dat kon doen, ik heb hem gelijk nog even opgetild en dicht tegen me aangehouden.

Om 10.00 uur zou de afscheidsdienst beginnen en we hadden afgesproken dat de uitvaartorganisatie om 9.00 uur bij ons zou zijn. Mijn zwager en schoonzusje kwamen ook naar ons huis zodat zij ons konden rijden en wij met Job achterin konden zitten.

Het moment om Job in zijn mandje te leggen kwam dichterbij. We waren blij dat we de tip ter harte hadden genomen om hem de dag daarvoor ook al daar in te leggen zodat we aan het beeld en idee konden wennen. Ondanks dat het super moeilijk was heeft dit het toch ook wel wat makkelijker gemaakt.

Samen met zijn knuffeltje die we Koos Nijn hadden genoemd en de brief die we voor Job hadden geschreven legden we hem in zijn mandje. In het mandje zelf zat ook een dekentje die we over hem heen konden leggen. Zo leek het eigenlijk net of hij in een klein bedje lag. Het moment om de deksel erop te leggen en te beseffen dat we hem dus echt nooit meer konden zien, aanraken, knuffelen en kusjes konden geven was enorm zwaar. We hadden de deksel erop gelegd maar hij moest er toch echt nog even van af, nog even een laatste aai en kusje geven.
Daarna hebben we samen door middel van strikken de deksel vastgemaakt aan het mandje en waren we klaar voor vertrek naar de kerk waar de afscheidsdienst gehouden werd. Mijn man en ik achterin de auto met Job in het mandje bij ons op schoot.

Bij de kerk aangekomen hebben we tot het begin van de dienst met onze naaste familie in een zaaltje gezeten. Maar waar moest ik Job neerzetten? Op de grond vond ik ook zo verloren voor zo’n klein mandje dus zette ik hem maar op tafel, en naast hem hebben we koffie/thee gedronken.
Ik zei nog tegen mijn man dat we net zo goed hadden kunnen wachten om hier het mandje dicht te doen in plaats van thuis. De vrouw van de uitvaartorganisatie hoorde dat en die zei dat we het mandje best nog wel weer open konden maken. Dat leek me toch geen goed plan, ik zou dan weer hetzelfde moeten doorstaan als thuis en dat wilde ik niet.

De dienst zou gaan beginnen en dus liepen we in een rij achter elkaar de kerk binnen. Mijn man met Job als eerste, daarna ik en daarna onze ouders die samen met ons voorin konden zitten.
De uitvaartorganisatie had een mooi plekje gemaakt in de kerk. Jobs foto stond op tafel, 2 grote kandelaren en Tom de knuffelbeer die we van mijn vader hadden gekregen stonden op de grond en op een verhoginkje achter de knuffelbeer kon Job staan. Op het moment dat we zaten zag ik dat de foto van Job niet goed stond, deze was een kwartslag gedraaid en dus stond mijn man toch even op om de foto goed te zetten. Alles moest perfect zijn.

IMG_5078

De afscheidsdienst was prachtig, we hadden het echt niet anders gewild. We hebben zelf een brief aan Job voorgelezen. Dit was heel moeilijk en we hadden vooraf gevraagd of een vriendin van mij dit eventueel zou willen overnemen als het ons echt niet zou lukken. Maar toen ik daar stond en moest beginnen dacht ik: het maakt me niet uit hoe lang ik hier sta te huilen maar ik zal die brief (mijn gedeelte) zelf voorlezen.
Daarna hebben we nog mooie foto’s van Job laten zien op de beamer. Foto’s in chronologische volgorde. Van de eerste foto die we van hem hebben gemaakt in het ziekenhuis in Apeldoorn, foto’s in het WKZ Utrecht, tot foto’s die na zijn overlijden bij ons thuis zijn gemaakt. We wilden graag dat alle mensen om ons heen en ook de gemeente van de kerk op die manier kennis konden maken met Job en dat als we het over hem hebben mensen een beeld van hem hebben en niet alleen zijn naam.
Ook mijn schoonzusje heeft nog een prachtig lied gezongen tijdens deze dienst!

Bijzonder was ook dat tijdens de dienst alle weertypes langskwamen. De zon heeft geschenen, het heeft geregend, heel hard gewaaid, gehageld en geonweerd. We weten zeker dat er tijdens de dienst boven Apeldoorn ook een regenboog te zien was geweest. De regenboog die wij nu niet meer kunnen zien zonder aan Job te denken, mooi is het dat dit ook voor veel mensen om ons heen geldt.

Na de afscheidsdienst was er nog gelegenheid voor condoleren. Wij stonden voor in de kerk met onze ouders en iedereen uit de kerk kon langslopen om ons te condoleren. Dit is het enige wat we achteraf anders hadden gewild. Wij stonden voor in de kerk en de mensen begonnen van achter te lopen waardoor de rest van de mensen bleven zitten en kijken. Dit maakte het voor ons wat ongemakkelijk, hoewel we het fijn vonden dat al die mensen waren gekomen en ons een hand/knuffel wilden geven.

Na het condoleren gingen we met de kleine groep die mee zou gaan naar de begraafplaats eerst nog een broodje eten. Mijn man en ik wilden niet dat er een gespannen sfeer en stilte zou hangen dus we gingen bij vrienden zitten zodat we wisten dat er ook wat gelachen zou gaan worden.
Weer zaten we met het ‘probleem’, waar laten we Job? En dus zetten we hem maar weer op tafel, tussen de broodjes.

Hierna was het tijd om naar de begraafplaats te gaan, in stoet reden we achter elkaar. Bij de begraafplaats aangekomen liepen we naar Jobs laatste rustplek. Het zonnetje scheen en de vogeltjes hoorde je fluiten. De ceremonie daar was heel kort. Het ‘Onze Vader’ werd gebeden met daarna nog een klein woordje. Toen werd het tijd om Job in zijn grafje te leggen. Vooraf in die week hadden we het hier thuis al over gehad. Omdat het om zo’n klein mandje gaat en de graven voor kleine kinderen niet zo diep zijn als voor volwassenen, zou het mandje er gewoon in gezet worden. Mijn man gaaf aan dit dan graag zelf te willen doen. En dus stapte hij het grafje in en zette Job daar neer. Dit ging allemaal zo ontzettend snel, maar het was mooi dat mijn man als papa van Job hem zelf daar neer kon zetten. Daarna kon onze naaste familie en een paar vrienden nog langslopen en ons gedag zeggen. Mijn man en ik bleven daarna nog wat langer staan om samen nog een keer afscheid te nemen en tot ons door te laten dringen dat Job daar zou blijven en we naar een leeg stil huis zouden gaan. Dat laatste klinkt misschien gek, want Job leefde toch niet dus hoezo zou het nu stiller zijn? En toch was dit wel zo.
Toen wij daar nog stonden bij Jobs grafje begon het weer te stortregenen, het maakte ons niets uit en vonden het eigenlijk wel mooi.

Thuis aangekomen stond er een heerlijke lunch klaar met allemaal verschillende sandwiches. Onze kraamverzorgster was na de afscheidsdienst gelijk naar ons huis gegaan om broodjes te maken. Samen met onze familie hebben we geluncht en kort daarna vertrok iedereen naar huis. Mijn man en ik wilden graag weer wat rust en de kraamverzorgster was er nog zodat we niet gelijk alleen waren.
Wat we verder die middag/avond gedaan hebben weet ik niet meer zo goed, ongetwijfeld zijn er veel tranen gevallen.
Met de kraamverzorgster hadden we afgesproken dat zij de volgende dag voor het laatst zou komen, wij zouden een slaappil nemen en ‘lekker’ gaan uitslapen, ze had een sleutel en kon zichzelf binnenlaten.

De volgende ochtend had ze weer een lekker ontbijtje klaar staan voor ons en poetste ze nog één keer ons huis.
Die middag namen we ook van haar afscheid. Ik had mijn man nog even snel op pad gestuurd om een grote bos bloemen te halen en een kaart die ik nog voor haar kon schrijven. Ik schreef op de kaart dat we haar heel dankbaar waren en dat we hoopten haar in de toekomst weer in ons huis te mogen verwelkomen, maar dan ook met een kindje waar ze voor kan zorgen. Een kraamweek zoals die hoort te zijn.

Achteraf beseften wij pas dat deze hele week ook voor onze kraamverzorgster heel intensief moet zijn geweest. We hadden begrepen dat ze nog niet eerder ‘gekraamd’ had bij een gezin met een overleden kindje. Toen wij dit vroegen hadden we hier zelf helemaal niet bij stil gestaan. Toch hadden we ons geen andere kraamverzorgster kunnen wensen. Ze was lief, geduldig, begripvol, zorgzaam maar ook hebben we met haar gelachen wat ons enorm goed heeft gedaan.

Nadat we haar hadden uitgezwaaid begon het voor ons pas. Het oppakken van ons leven moest weer beginnen, we moesten weer mee gaan draaien met de samenleving. Dit leek ons een onmogelijke opgave.

-K-

Advertenties

2 gedachtes over “10. Het tweede afscheid

  1. Nog steeds heel aangrijpend. Wat een liefde spreekt er uit je verhaal. Lieve Kitty en Joren, dankjewel voor een inkijkje in jullie levens. Het maakt veel los, zo puur en liefdevol en intens verdrietig. En daarom zo echt.

    Like

  2. Ongelofelijk knap hoe je dit beschrijft en hoe open en eerlijk je bent. Tranen met tuiten als ik jullie verhaal lees, wat een verdriet en rouw. Bedankt voor je openheid!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s