7. Nachtmerrie (dag 1)

7. Nachtmerrie (dag 1)

Rond half 5 ’s middags kwamen we 4 augustus aan in het WKZ Utrecht. Mijn vader was eerder in het ziekenhuis dan dat wij dat waren en het was fijn om hem zo snel te zien en bij ons te hebben. Ook de ouders van mijn man zouden zo snel mogelijk komen. Het was fijn om onze ouders al zo snel om ons heen te hebben.

We konden helaas nog niet naar Job, ze waren nog steeds bezig om hem aan alle benodigde apparatuur te leggen. Het beangstigde ons dat dit blijkbaar een uren durende klus was, dat was geen goed teken.
Er werd ons verteld dat we om 5 uur naar Job konden. Voordat het zover was moest ik van de zuster eerst nog plassen, sinds mijn bevalling was ik nog niet naar de wc geweest maar ik had wel flink wat gedronken. Ik werd overeind geholpen maar halverwege viel ik bijna flauw. Ik werd op de wc gezet maar er kwam maar niks, ik voelde ook totaal geen aandrang om te plassen. Ik wilde weer overeind komen en was blij dat er een stang was waaraan ik me vast kon houden. Ik riep dat het niet goed ging en ik viel weer gelijk bijna flauw. Ik werd op bed gelegd en de zuster vertrok om te overleggen wat ze hiermee moest. Er werd bloed bij me geprikt om te achterhalen wat de oorzaak was van mijn duizeligheid en het steeds bijna flauwvallen. Ik had namelijk niet veel bloed verloren tijdens de bevalling dus dat kon het niet zijn. Besloten werd om met een apparaat te kijken hoe vol mijn blaas was en dit er met een katheter eruit te halen. Ik dacht dat inbrengen van een katheter vreselijk pijn deed maar dat was niet zo. Mijn blaas bleek enorm vol te zitten, raar dat ik totaal geen aandrang voelde. De zuster vertelde me dat als ik vanavond niet zelf geplast zou hebben ik dan een nachtkatheter zou krijgen. Hier zat ik echt niet op te wachten. Vervolgens werd mijn temperatuur opgemeten omdat ik in Apeldoorn nog 38.2 graden koorts had. Op dit moment had ik nog 37.8 graden verhoging. dit betekende tot mijn grote ontzetting dat ik niet naar Job mocht. Als je temperatuur boven de 37.5 is mag je niet naar de NICU (Neonatale Intensive Care Unit, de afdeling waar Job lag). Ik vond dit vreselijk maar wilde wel dat mijn man naar Job ging, dan maar samen met mijn vader. Ze vertrokken en ik bleef alleen achter in de kamer. Ik hield het niet meer en al mijn emoties kwamen eruit. Ik drukte op het knopje zodat er iemand zou komen, ik wilde absoluut niet alleen zijn. Er kwam een zuster aan die we alleen bij binnenkomst heel even hadden gezien en ze vroeg tot mijn verbazing: ‘waarom moet je huilen?’ Deze vraag verbaasde me zo dat ik ook spontaan ophield met huilen, hoe bizar. Ik ben net bevallen van een prachtig ventje dat gereanimeerd moest worden, die gelijk bij me werd weggehaald, die ik nog maar 5 minuten heb kunnen zien in 5,5 uur tijd, die nu ligt te vechten voor zijn leventje, ik lig hier nu alleen en jij vraagt me waarom ik moet huilen?? Toen ik dit wilde uitleggen kwam mijn man weer terug op de kamer, ze konden blijkbaar toch nog niet bij Job. Hij was nog steeds niet helemaal geïnstalleerd, terwijl hij toch al ongeveer 2 uur in het WKZ was.

Vlak daarna kwamen ook de ouders van mijn man binnen en kregen mijn man en ik onze avondmaaltijd. Gelukkig konden we ook nog een beetje lachen en kletsen over andere dingen zoals het altijd gevreesde ziekenhuisvoer. Het viel ons namelijk best wel mee, het was stiekem zelfs lekker. Misschien kwam dat ook omdat we allebei nog niet veel gegeten hadden die dag en gewoon heel erg honger hadden.

Rond 7 uur mochten we dan eindelijk naar Job. Er mochten eigenlijk maar 2 personen per keer bij Job, maar omdat de artsen inzagen hoe ernstig de situatie was mochten wij met 3 personen tegelijk bij Job. Vanaf de gang kon je Job zien liggen, hij lag in het midden van de kamer en daardoor konden onze ouders Job ook zien liggen als ze op de gang bleven wachten.
Mijn man en ik gingen als eerste samen naar hem toe en ons werd uitgelegd waartoe alle apparatuur en slangetjes dienden. Wat en verhaal, het ging het ene oor in en het andere oor uit. Behalve het schermpje waarop zijn hersenactiviteit te zien was. Het was een angstvallig lijntje wat we daarop zagen. Een lijntje met maar kleine piekjes, wat betekende dat zijn hersenactiviteit ernstig laag was.
Daarnaast lag Job in een koelpakje waar water doorheen stroomt. Zijn IMAG0156lichaamstemperatuur werd gehouden op 33,5 graden. Door de slechte start die hij had na zijn geboorte zijn er afbraakprocessen in gang gezet die schade kunnen veroorzaken. Door zijn lichaam te koelen werd geprobeerd om deze afbraakprocessen stil te leggen.
Het idee was om Job na 72 uur weer langzaam op te warmen tot 37 graden. Na 3 dagen zou er een MRI van zijn hoofdje gemaakt worden om te kijken of en hoeveel schade zijn hersenen hebben opgelopen.
Omdat Job meer zuurstof onder steeds hogere druk nodig had dan bij de ‘gewone’ beademing is er overgegaan op trilbeademing. Hierdoor blijven de longetjes voortdurend op de inademing-stand en deze manier van beademen is minder schadelijk voor de longetjes.

Nadeel voor mijn man en mij was wel dat nu het enige teken van normaal functioneren van Job nu ook verdwenen was. Waar we eerst nog zijn ‘natuurlijk’ bewegende borstkasje zagen en konden voelen lag ons kind nu te trillen. Plus dat hij natuurlijk koud aanvoelde.
Om ervoor te zorgen dat Job geen pijn had kreeg hij een beetje morfine, om te zorgen dat hij kon slapen kreeg hij dormicum en om te zorgen dat hij zich goed liet beademen en dit (eventueel) niet tegen zou werken werd hij verslapt met spierverslappers. Hij kreeg natuurlijk nog veel meer medicijnen maar dat is echt te veel om op te noemen.

IMAG0941

Het was een bizar gezicht, zo’n flinke baby tussen alle prematuurtjes om hem heen. Mijn man en ik bedachten ons dat we nog niet eens wisten wat Job zijn geboortegewicht was. We vroegen dit en ze hadden hem in Utrecht gewogen, hij woog 3950 gram en was 53 cm. Een flinke jongen was het dus. Des te moeilijker was het om te weten dat hij niets aan zijn reserves zou hebben, iets wat alle prematuurtjes juist nodig hadden.
Omdat Job een infuus in zijn hand had lag zijn arm op een soort steun, we maakten er grapjes over dat hij erbij lag als een koning.
Al snel zagen we ons mannetje steeds meer vocht vasthouden. Hij kreeg natuurlijk van alles toegediend maar plaste niet.

Die eerste avond kregen we een gesprek met de artsen op onze kamer. De arts sprak haar ernstige zorgen uit maar gaf ook aan dat als er geen hoop meer was ze dan ook niet verder zouden behandelen. Verder kon ze nog geen enkele uitspraak doen over hoe het verder zou gaan, of de behandeling zou aanslaan of, en als, Job hieruit zou komen en hoe hij er dan aan toe zou zijn. De arts gaf ook aan dat Job heel veel hikte, maar dat dit geen gewone hikjes waren maar leek op iets van epilepsie. Ze zouden Job nog meer spierverslappers geven om deze hikjes tegen te gaan.

Na dit gesprek gingen onze ouders richting huis. Mijn man en ik bleven met zijn tweeën achter, vol vragen, vol twijfels, vol ongeloof, vol verdriet, maar toch ook vol hoop.
We wilden graag gaan slapen, waren kapot en hadden al bijna 48 uur niet geslapen. Gelukkig kon ik die avond voor het slapen gaan zelf plassen en hoefde ik geen katheter. Wat was ik daar blij om!
We kregen slaaptabletten om een goede nachtrust te pakken. Voordat we gingen slapen hebben we even ons verdriet en vooral onze boosheid laten gaan. Waarom gebeurde ons dit, waarom gebeurde Job dit? Hoe oneerlijk na een perfecte zwangerschap en toch ook perfecte bevalling! Daarna hebben we samen gebeden en pepten we onszelf op. Job zou hieruit komen. We zouden hem mee naar huis nemen, misschien zou dit nog weken of maanden duren maar we zouden hem mee naar huis nemen. Misschien had hij epilepsie of een andere handicap. Tegenwoordig waren er zoveel behandelingen en medicijnen. We zouden daar wel uit komen samen.
Met deze voor ons geruststellende gedachte gingen we slapen, hoewel we heus wel in ons achterhoofd wisten dat het zo waarschijnlijk niet zou gaan.

-K-

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s