6. De bevalling

6. De bevalling

Op 3 augustus ging ik teleurgesteld naar bed, weer een dag voorbij zonder enig teken dat de bevalling eraan zou gaan komen.
In mijn laatste weken van de zwangerschap moest ik elke nacht ongeveer 3-4 keer naar de wc. In het huis waar we toen nog woonden hadden we boven geen wc en moest ik dus steeds naar beneden.
In de nacht van 3 op 4 augustus moest ik om 1.15 uur voor het eerst naar de wc waarna ik weer gefrustreerd in bed ging liggen, ik wilde zó graag gaan bevallen!
Toen ik weer in bed lag kreeg ik kramp, maar omdat ik ook PDS (prikkelbaar darmsyndroom) heb had ik wel vaker krampen. Mijn man en ik hadden ook een zwangerschapscursus gevolgd en daar hoorden we dat ik het echt wel zou weten als ik een wee had. Want, als je een wee hebt dan weet je dat gelijk! Nou, ik niet hoor. In de laatste paar weken had ik regelmatig gedacht: is dit een wee? Wat toch later mijn darmen bleken te zijn.
Ook nu wist ik het niet, en toen de kramp wegzakte weet ik het weer aan mijn darmen. Toen ik na 5 minuten weer kramp kreeg werd ik wat alerter en toen ik na 5 minuten weer kramp voelde wist ik het: het is begonnen!

De weeën begonnen gelijk om de 5 minuten en hielden zo’n 30-45 seconden aan. Het eerste half uur kon ik ze prima wegademen, maar na dat halve uur werden de weeën al iets pijnlijker en maakte ik mijn man wakker. Samen hebben we nog een tijdje in bed gelegen en weeën getimed tot ik er graag uit wilde, ik kon niet meer lekker liggen en dus gingen we naar beneden waar ik op de eettafel kon leunen. De weeën kwamen nog steeds om de 5 minuten en omdat ze wat pijnlijker werden was dit voor mijn man hét teken: want we hadden op onze zwangerschapscursus geleerd dat als de weeën om de 3-5 minuten komen, je dan naar het geboortecentrum mag (daar wilden we graag bevallen). En dus trok mijn man zijn kleren aan, zette alle spulletjes die mee moesten bij de deur, poetste zijn tanden, deed zijn haar en pakte zijn schoenen. Ik stond nog bij de eettafel en vond het eigenlijk wel een grappig tafereel. Ik vroeg hem wat hij ging doen, en hij zei: ‘we moeten nu toch naar het geboortecentrum?’ Ik zei hem dat we eerst de verloskundige moeten bellen of we al wel mogen komen. ‘Oh ja…’

Mijn man belde de verloskundige en zij wilde mij graag aan de telefoon. Ik kon nog redelijk met haar praten en de weeën duurden nog steeds niet langer dan 30-45 seconden. Er werd me verteld dat dit nog maar de voorweeën waren en dat ik maar even lekker onder de douche moest gaan zitten en daarna nog weer even naar bed moest gaan. Als de weeën om de 3 minuten kwamen en ze duurden langer dan een minuut, dan mochten we weer bellen.
Ik denk dat ik een uur onder de douche heb gezeten, daarna droogde mijn man me af en gingen we weer even op bed liggen. Al die tijd hield mijn man de weeën netjes bij. Ze werden steeds heftiger en volgden elkaar steeds sneller op. Om ongeveer kwart over 4 belden we de verloskundige weer, ik kon amper nog communiceren en had weeën om de 3 minuten. We mochten gelijk komen. De autorit vond ik echt verschrikkelijk. Mijn man parkeerde bij het geboortecentrum en ging een rolstoel halen, op zijn gemakje… Ik dacht dat hij wel zou gaan rennen, maar nee, hij kwam rustig aanlopen met zijn rolstoel. Al zuchtend en puffend reden we door de gangen en bij het geboortecentrum werden we opgewacht door een kraamverzorgster. Zij stelde voor dat ik lekker in bad zou gaan liggen en ze vertelde dat de verloskundige om 7 uur zou komen. Deze kraamverzorgster was een hele rustige lieve vrouw, precies wat ik ook nodig dacht te hebben! Om 7 uur was echter de wisseling van dienst en was de betreffende kraamverzorgster zomaar verdwenen zonder ook maar iets te zeggen, dat was raar! Er kwam een andere kraamverzorgster binnen, en bij het eerste wat ze zei (iets in de trant dat ze had gehoord dat ik het heel goed deed), wist ik dat ze top was!
Ook werd om 7 uur door de verloskundige voor het eerst gekeken hoeveel ontsluiting ik had: 5 cm. Ik was daar best blij mee, je hoort namelijk ook wel andere verhalen!

Om ongeveer 9 uur lag ik nog steeds in bad en had ik 7 cm ontsluiting. De verloskundige stelde voor om mijn vliezen te breken, de ontsluiting zou dan nog sneller gaan. Ik bleef nog even in bad liggen tot ik het gevoel kreeg dat ik al moest persen, maar dit mocht nog niet. Ik werd uit bad gehesen (tegen mijn zin in, ik had daar nog uren kunnen blijven liggen) en in bed gelegd.
Ik had tijdens mijn zwangerschap gehoord dat vrouwen het zo ontzettend koud kunnen hebben tijdens hun bevalling en dat je daarom dikke sokken aan moet doen/mee moet nemen. Ik had het bloedheet en wilde dus geen sokken aan. Maar hoe hard ik ook ‘nee’ zei, ik had pech want de dikke sokken (2 paar maar liefst!) werden toch echt over mijn spartelende voeten aangetrokken.

Die laatste weeën voordat je mag persen zijn echt verschrikkelijk, nog nooit had ik zo’n pijn gehad. De verloskundige wilde dat ik op mijn linkerzij ging liggen en ik werd heel beroerd. Ik zei dat ik moest overgeven en met dat ik het zei kwam er een golf uit, gelukkig nog wel in zo’n kartonnen bakje. Daarna moest ik nog een keer overgeven en daarna nog een keer. Mijn man en ik hadden heerlijk spicy Mexicaans gegeten, iets wat ik nu elke hoogzwangere vrouw afraad om te eten.

Ongeveer om 10 uur mocht ik gaan persen, wat een verademing! De persweeën volgden elkaar snel op en ik had voor mijn gevoel tussendoor niet veel tijd om op adem te komen. Na een kwartier vroeg ik de verloskundige hoe lang ze verwachtte dat het zou gaan duren voordat ik onze kleine man op mijn borst zou hebben liggen. Ze vond dat natuurlijk lastig inschatten maar verwachtte dat hij rond kwart over 11 geboren zou zijn. Dit zou dus nog een uur duren!
Al snel kwam de verloskundige erachter dat ik een hele stevige bekkenbodem heb waardoor het hoofdje steeds niet verder wilde. Er werd besloten dat ik op de baarkruk moest gaan zitten zodat de zwaartekracht mee kon helpen. Dit leek te helpen maar nog steeds schoot het (voor mijn gevoel) niet echt op. Na een tijdje werd ik weer naar bed geholpen, hier zouden we het laatste stukje van de bevalling gaan afronden.

Omdat ons kindje toch niet veel verder leek te komen werd weer besloten dat ik op de baarkruk moest gaan zitten. Na een aantal keren persen voelde ik me ineens niet goed worden. Ik gaf aan dat ik het gevoel had flauw te gaan vallen waarna ik gelijk opzij zakte. Omdat mijn man achter me zat en me gelijk weer overeind hees kwam ik ook gelijk weer bij. Ik denk dat ik maar 1 tot enkele secondes ben weggeweest. De verloskundige schrok en vroeg of het nog ging of dat ik weer op bed wou liggen. Ik wist dat de baarkruk meer zou helpen dan het bed dus ik gaf aan dat het wel ging.

Gedurende de hele bevalling werd na elke wee het hartje van ons kindje gecontroleerd. Hij deed het ontzettend goed en hij schopte zelfs nog tijdens het persen, wat overigens geen pretje was. Wel was het voor mij een teken dat het goed met hem ging!

Omdat ik op de baarkruk zat kon ik het apparaatje zien waarmee de verloskundige de hartslag meet. Voor de laatste wee zag ik geen getal verschijnen op het apparaatje, ik vroeg hier gelijk naar maar ze gaf aan het dat lastig was om het hartje te vinden omdat het hoofdje ook al zo goed als geboren was en ik op de baarkruk zat wat het ook niet makkelijker maakte om het hartje te kunnen vinden. Ik had nog één wee nodig en in de tijd dat we daarop wachtten vroeg de verloskundige aan de kraamverzorgster om het ballonnetje klaar te leggen, ik voelde aan alles dat dit geen goed teken was.
Omdat het met mij op dat moment ook niet goed ging, ik was uitgeput, gaf de verloskundige mijn man en de kraamverzorgster instructies hoe ze mij na de geboorte van ons kindje op de grond moesten leggen.
Toen eindelijk de laatste wee kwam heeft de verloskundige voor mijn gevoel het kindje uit me getrokken. Ze liet hem nog zien, mijn man en ik zagen allebei dat hij roze was maar dat hij niet huilde. We zagen de verloskundige ons kindje opwrijven met doeken en vroegen waarom hij niet huilde. De verloskundige gaf aan dat het wel goed zou komen.

Ondertussen was ik op de grond gelegd en zakte ik steeds bijna weg, ik wilde me zo graag aan mijn slaap overgeven maar dat mocht niet. Ondertussen was ook het meisje van de balie erbij gehaald en samen hielden ze me wakker. De verloskundige was ondertussen met ons kindje naar een andere ruimte gelopen en ik hoorde veel geren op de gang.
Opeens hoorde we een baby huilen, de kraamverzorgster en het meisje van de balie zeiden dat het ons kindje was. Mijn man en ik waren ontzettend blij maar allebei hadden we het gevoel dat dat niet klopte, het was namelijk niet een huiltje van een pasgeborene. Later bleek het inderdaad te gaan om een iets ouder baby’tje dat in de wachtkamer was met zijn/haar moeder. Omdat alle deuren open stonden konden we dit dus horen.

Omdat ons kindje al even weg was zei ik tegen mijn man dat hij naar hem toe moest gaan. We hadden het hierover gehad tijdens onze cursus, maar nooit verwacht en gehoopt dat het ook echt nodig zou zijn om ons van elkaar te scheiden.
De kraamverzorgster vroeg hoe ons kindje heet en voor het eerst mocht ik het zeggen: Job heet hij, Job Lucas!
Op dat moment ging het nog steeds niet goed met me, ik lag nog steeds op de grond en ik had het de hele tijd heel benauwd. Daarom kreeg ik een zuurstofkapje op en werd ik aan een infuus met vocht gekoppeld. Ondertussen maakte ik mij ernstig zorgen, over Job natuurlijk, maar ook over mijn placenta. Die moest er namelijk nog steeds uit en ik had geleerd dat deze er binnen een uur uit moet zijn omdat deze anders operatief verwijderd moet worden. Voor mijn gevoel lag ik al een uur op de grond en het laatste wat ik er nog wel bij kon hebben was een operatie. Achteraf bleek dat mijn placenta er na ongeveer 20 minuten uit was, ik had dus totaal geen besef van tijd op dat moment.
Nadat mijn placenta er uit was en ik weer op bed lag heb ik denk ik wel een liter limonade gedronken. De kraamverzorgster vroeg of ik een boterham wilde. Helaas hadden ze alleen appelstroop zei ze. Als ik iets vies vind is het appelstroop, maar goed ik moest toch wat eten.

In de tussentijd was Job gereanimeerd, zijn hartje klopte wel maar hij ademde niet en dus werd hij geïntubeerd en nam de kinderarts hem mee naar een OK. Op dat moment was dat de enige steriele ruimte waar ze hem konden verzorgen. Mijn man was gelukkig bij hem.

Geruime tijd later kwam de verloskundige weer bij me, ze gaf gelijk aan dat het niet goed was met Job.

Job is om 11.36 uur geboren en rond 13.00 uur kon ik hem voor het eerst zien. Ik werd door het ziekenhuis naar de OK gereden en daar lag hij. Aan allemaal slangetjes en met piepende apparaten naast hem. Ik mocht mijn hand op zijn buikje leggen en kon zijn armpje en gezichtje aanraken. Ik was gelijk verliefd, wat een prachtig mannetje! Mijn man en ik herkenden ook gelijk zijn neusje, die leek precies op het neusje die we zagen op de echo’s.
dscn1705Door de aanwezige artsen werd ons verteld dat alles erop duidde dat Job zuurstoftekort heeft gehad tijdens zijn geboorte en dat ze het WKZ hebben gebeld om hem op te komen halen met een couveuseambulance. De zorg die Job nodig had konden zij hem niet bieden.
Nadat ik 5 minuten bij Job heb kunnen zijn werd ik weer weggereden, ik moest namelijk nog gehecht worden. De kraamverzorgster vroeg of ze nog weer een broodje voor me moest smeren, en toen zei ze dat ze ook wel chocoladepasta had. Ik moest lachen, ze wist dat ik ijzer nodig had en daarom deed ze net alsof er alleen maar appelstroop was. Ik was blij met haar broodjes chocoladepasta die ze me alleen beetje te snel wilde voeren. Ik had mijn mond nog niet leeg of daar kwam de volgende hap al aan.

Na een tijdje kwam mijn man weer bij me, Job was om 14.00 uur opgehaald om met de couveuseambulance vervoerd te worden naar het WKZ. Wij zouden om ongeveer 15.30 uur volgen. Mijn man en ik werden even alleen gelaten in de kamer waar ik lag. Tijd om samen te huilen, boos te zijn en om familie te bellen. Iedereen wachtte met smart op onze telefoontjes en iedereen nam natuurlijk blij en afwachtend op. Al hun werelden stortten samen met die van ons in.

-K-

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s