5. De datum nadert

5. De datum nadert

Met 24 weken zwangerschap moest ik me laten testen op zwangerschapsdiabetes. Omdat ik via ‘Clomid’ (de hormoonpillen) zwanger was geworden en omdat diabetes in mijn familie zit had ik een verhoogde kans. Op een nuchtere maag moest ik bloed prikken en daarna een glucosedrankje drinken. Voor de mensen die niet weten wat ze zich daarbij voor moeten stellen: denk je in dat je 150 ml vloeibare suiker moet drinken (verhouding is 75 ml glucose en 50 ml water). Het is echt heel vies. Daarna moest ik 2 uur in de wachtkamer van de verloskundige praktijk wachten. Niet eten, niet drinken en niet een rondje lopen. Als je moet overgeven dan begint het hele feest opnieuw, maar gelukkig bleef me dat bespaart.
Samen met nog een paar kakelende zwangeren zaten we onze 2 uur uit waarna er weer bloed geprikt werd. Helaas, ik had een paar tienden te hoog. Je mag maximaal 7.8 hebben en ik had 8.3. Omdat ze ergens een grens moeten stellen werd ik doorgestuurd naar de gynaecoloog in het ziekenhuis voor een groei-echo en naar de diëtiste. Ik baalde in eerste instantie zo erg, mijn man had een paar dagen voor de glucose test zijn verjaardag gevierd dus ik had flink wat taartjes op. Misschien was daarom mijn suiker nu wel te hoog?

De diëtiste kon ook niet heel erg veel aan mijn eet- en drinkgewoonte veranderen. Wel moest ik mijn geliefde mango’s en verse sinaasappelsap laten staan. Daarnaast ben ik alleen nog maar water en koolhydraatarm frisdrank gaan drinken. Na 2 weken moest ik nog een paar keer bloed laten prikken om mijn suiker te meten. Gelukkig was alles in orde, dus ik was op de goede weg!
Een leuke bijkomstigheid waren de extra groei-echo’s die je krijgt als je te hoog scoorde bij de glucosetest. Zo konden we nog fijn een paar keer naar ons groeiende wondertje kijken. Bij 38 weken werd hij geschat op 3320 gram en de verwachting was dat hij ongeveer 3500 gram zou zijn bij een geboorte in week 40. Later zal blijken dat een bevalling er in week 40 nog niet in zit en dat zijn uiteindelijke geboortegewicht toch iets hoger komt te liggen.

Met 35 weken zwangerschap ging ik met zwangerschapsverlof, 2 weken later zou ook mijn contract aflopen bij mijn werkgever van destijds maar heel erg vond ik dat niet. Ik zou dan heerlijk de tijd hebben met onze kleine zonder de druk dat ik weer snel aan het werk moet. Ik zou in alle rust op zoek kunnen gaan naar een nieuwe baan. Het kwam me stiekem wel goed uit dat mijn contract afliep en ik niet kon blijven.

Ook al ben ik geen poetser, ik heb er zelfs een hekel aan, ook ik moest geloven aan de zogenaamde nesteldrang. Alles moest schoon, wat resulteerde in het uitmesten van onze boekenkast om deze eens grondig schoon te maken. Dit was ook echt heel nuttig voor de komst van onze baby, echt. Nee dat was het niet, maar ik verveelde me zoooo erg. Nou, die kast heb ik leeggemaakt en schoongemaakt maar ik was te uitgeput om hem ook weer in te ruimen. Ik stuurde een foto van de stapels boeken op onze stoelen en op de grond en stuurde deze naar mijn man. Gelukkig was hij zo lief om aan te bieden het na zijn werk op te ruimen.
Daarnaast moesten natuurlijk álle babykleertjes gewassen worden, en gestreken, dat ook. Alle rompertjes hingen aan de waslijn, het zag er zo schattig uit. Oordeel zelf: het-eerste-wasje

Met 37 weken zwangerschap besloot ik een fotoshoot met mezelf te houden, ik had het leuke beeld in mijn hoofd van mijn blote dikke buik met daarop een paar babyslofjes. Ik pakte de slofjes die een lief vriendinnetje had gehaakt en ging er voor. In je eentje liggend op bed is dat nog best lastig als je niet meer zo beweeglijk bent. Ik denk dat ik in totaal wel een half uur bezig ben geweest voor die ene foto. Maar hé, ik had me toch weer een half uur vermaakt! En ik was/ben eigenlijk ook best tevreden met het resultaat. Ook deze mogen jullie zelf beoordelen 😉
372-zwangerOp deze foto zie je trouwens net een paar kleine streepjes. Ik had de hele zwangerschap geen last gehad van striae maar vanaf ongeveer 36/37 weken sprong er ongeveer een streep per uur bij. Toen ik met 39 weken nog een controle had bij een verloskundige die ik nog niet gezien had zei ze tegen me: ‘jee meid wat heb je een last van striae’. En bedankt, gelijk 10 minpunten.

Hoe dichter ik de uitgerekende datum naderde hoe meer appjes ik kreeg van mensen die wilde weten of ik al bevallen was of dat er al iets aan het gebeuren was. In het begin vond ik het best leuk om die meelevende berichtjes te krijgen maar op het laatst begon ik het eigenlijk een beetje irritant te vinden (sorry voor alle meelevende mensen die het goed bedoelen…). Maarja, ik was zelf ongeduldiger dan wie ook.
Om mijn vader moest ik trouwens lachen, hij had vakantie toen ik volgens mij 38 weken zwanger was. Op een gegeven moment appte hij bijna elke dag met de vraag of het nog steeds rustig was. Hij belde me zelfs een keer met die vraag en toen ik antwoorde dat het nog steeds rustig was vroeg hij of hij dan met een gerust hart een biertje kon gaan drinken. Want ja, hij wilde natuurlijk wel gelijk kunnen komen als het kindje geboren zou zijn. De mensen in onze omgeving hebben we op een gegeven moment maar uitgelegd dat ze het pas horen als ons kindje daadwerkelijk geboren is. Denkt men nou echt dat als ze appen en toevallig heb ik op dat moment net weeën dat ik dan ga terug appen: ‘jaa, het is begonnen!’? Nee mensen, dat doe ik niet en ik denk dat geen van de zwangeren dat doet als ze gaan bevallen.

Omdat ik midden in de zomer ben uitgerekend hadden mijn man en ik bedacht dat het handig was dat mijn man pas ‘vakantie’ zou nemen vanaf het moment dat ik zou gaan bevallen. Maar toen ik de 40 weken passeerde en ik het gevoel had dat ik met 50 weken nog steeds zwanger rond zou lopen besloot hij toch iets eerder vakantie te nemen. Omdat ik fysiek tot niet heel veel meer in staat was zijn we zo nu en dan maar gewoon doelloos rondjes gaan rijden, dat was eigenlijk best leuk.
Ook gingen we nog naar de bios, want het kon nog. Een paar dagen later gingen we weer naar de bios, want het kon nog steeds. Ik was er zooo klaar mee (met het zwanger zijn, niet met de bios).

Toen ik 41 weken was, was het 1 augustus. Wat een shock was dat, we zouden een augustus kindje krijgen en ik had me zo ingesteld op een juli kindje. Dat was echt even schakelen!
Met 41 weken mocht ik ook gestript worden (mocht je niet weten wat dat is, google maar). Helaas, ik had nog totaal geen ontsluiting waardoor dit niet mogelijk was om te doen. Strontchagrijnig gingen we weer naar huis. Ik had echt het gevoel dat ons kindje nooit zou komen.
Nou vooruit, dan nog maar een buikfoto. Ik had een enorme buik, en hoewel ik daardoor tot niet veel meer in staat was, was ik wel enorm trots op mijn buik. Ik was super mooi zwanger als zeg ik het zelf. Van de achterkant zag je niet dat ik zwanger was.
41-wekenNa 2 dagen mochten we weer terugkomen bij de verloskundige en HOERA! Nu lukte het wel om me te strippen, ik had zelfs al ruim één cm ontsluiting. Ik was zó ontzettend blij. Tot de dag verstreek, het avond werd en we naar bed gingen en er nog steeds niets gebeurde.

Ik kan jullie alvast verklappen, het ging nu niet lang meer duren..

-K-

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s