3. Kwaaltjes

3. Kwaaltjes

Vanaf ongeveer 6/7 weken zwangerschap besloten de kwaaltjes dat het tijd werd om zich te laten zien.
Dit resulteerde onder andere in extreme moeheid. Elke dag lag ik rond 21 uur al in dromenland en als ik een vrije dag had deed ik ook elke middag een dutje. Mijn man vond het opeens ook niet leuk meer om met mij naar de stad te gaan.

Ik werd namelijk nog ingehaald door een schildpad, zó langzaam liep ik. Mijn energielevel was ver onder het nulpunt. Mijn man vergat dat weleens waardoor hij soms 100 meter verder er pas achter kwam dat ik niet meer bij hem liep.

Verder heb ik gelukkig nooit kotsend (sorry voor dit onsmakelijke woord..) boven de toiletpot gehangen en heb ik ook nooit droge crackers of biscuitjes hoeven eten voor het opstaan. Wel was ik (bijna) continue misselijk. Ik ontbijt altijd met yoghurt en cruesli, maar echt, zúúr dat ik die yoghurt opeens vond. Ik besloot er maar bakken met suiker doorheen te gooien, maar met het oog op een grotere kans op zwangerschapsdiabetes leek me dat toch eigenlijk ook niet het beste plan. Aangezien ik ’s ochtends al helemaal geen brood weg kan krijgen moest ik toch de yoghurt met cruesli maar naar binnen zien te krijgen.
Helaas bleef het niet bij ochtendmisselijkheid maar was ik gedurende de hele dag misselijk. Misselijk van de honger, maar ook misselijk als ik had gegeten. En dat maakte het er niet echt makkelijk op. Ik had ook nergens zin in, niks smaakte en op mijn werk was het een worsteling om toch wat te eten.
Het enige waarin ik in het eerste trimester wel ongelofelijk veel trek in had was patat. Dat kon ik echt elke dag wel eten, maar mijn man had daarin (helaas) een grens: maximaal 1-2 keer in de week patat. En daarom heb ik weleens op mijn vrije dag tussen de middag lekker een patatje voor mezelf gehaald.

Ook mijn geur was aanmerkelijk beter geworden. Mijn hele voorraad thee stond in hetzelfde kastje als alle kruiden, nou ik wist niet hoe snel ik die voorraad in een ander kastje moest zetten. Wat een lucht! Net als gehakt braden, bah! Mijn man en ik aten ook regelmatig wokgerechten, maar ik moest niks meer hebben van de woksauzen en dus zat dat er niet meer in. Net als macaroni, geen idee waarom maar ook dat ging er niet meer in bij mij. Raar en tegelijk bijzonder hoe dit in zijn werk gaat bij een zwangere vrouw.

Zoals ik net al zei heb ik gelukkig niet elke ochtend boven de toiletpot hoeven hangen. Wel heb ik één keer overgegeven. Helaas niet thuis… Nee, als je dan maar één keer hoeft over te geven dan zorg je dat je dat op een leuke plek doet. Namelijk in een overvolle trein coupé op weg naar mijn werk. Ik stond samen met een vriendin/collega en mijn man in de trein. Het was zo vol dat er geen zitplekken waren dus moesten we staan. Het was in de winter en de overgang van het koude weer naar de warme overvolle coupé in een schommelende trein was niet een hele goede combinatie. Helemaal niet als er ook nog een groep meiden zat te kletsen over al het lekkers dat ze die avond daarvoor hadden gegeten: varkenshaas, patat, salade..
Omdat het gangpad ook helemaal vol stond en ik dus niet naar de wc kon, gaf ik bij mijn vriendin aan dat ik de plastic tas uit mijn tas ging pakken omdat ik me niet zo lekker voelde. Gelukkig had ik die met al mijn wijsheid aan het begin van mijn zwangerschap al in mijn tas gedaan voor het geval dat… Ik had de plastic tas nog maar net open gevouwen of het kwam er in één grote golf uit, met als resultaat: stilte in de coupé. Gênant. Gelukkig stond er gelijk een vrouw op die zei dat ik mocht gaan zitten. Naast mij zat een oudere man die vroeg of ik ziek was. ‘Nee’, zei ik. ‘Ik ben zwanger’. De man werd er gelijk een beetje ongemakkelijk van. Mijn man had echter nog niets door want hij stond wat verderop. Tot hij oogcontact kreeg met mijn vriendin die een kots-beweging maakte (vinger in haar mond), zodat het voor hem duidelijk werd dat het niet helemaal goed ging met mij. Bij station Amersfoort aangekomen was hij gelukkig zo lief om de tas buiten even weg te gooien waarna hij de trein wel bijna mistte.

Toen ik ongeveer 12 weken zwanger was merkte ik dat de meeste kwaaltjes langzaam minder werden of zelfs verdwenen. Ik kon langzaam gaan genieten van mijn zwangerschap!

-K-

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s